Fi Fi - ebooks

Καλώς ήρθατε στη Fi Fi - ebooks!

Fi Fi - ebooks θα μπορούσε να σημαίνει Fiction Field, ως έννοια πεδίου μυθοπλασίας για τα βιβλία μας, αλλά και Film Fiction, επειδή τα περισσότερα βιβλία μας τα έχουμε διασκευάσει σε σενάρια.

Ίσως πάλι, το όνομα Fi Fi να προέρχεται από μια υπέροχη γατούλα που μας διάλεξε και πήρε το όνομά της από τα νεανικά της φτερνίσματα.

Είστε ελεύθεροι να επιλέξετε ό,τι σας αρέσει.

Το σίγουρο είναι πως η Fi Fi - ebooks θέλει να ζήσετε απολαυστικά όμορφες αλλά και έντονα συγκινητικές στιγμές ανάγνωσης και ταυτόχρονα να δείτε τις προκλήσεις της ζωής με μια νέα, πιο ουσιαστική οπτική.

Όσοι με γνωρίζετε από το 2009 που εμφανίστηκα στον χώρο των εκδόσεων, μου λέγατε: «Λαψάτη, γράφε!»

Εσείς το λέγατε με αγάπη και ενδιαφέρον ως προτροπή, κι εγώ το άκουσα ως πολυετές σχέδιο δράσης.

Και, όπως φαίνεται και χαίρομαι που σας άκουσα, σας πήρα πολύ σοβαρά

Τόσο σοβαρά που κάποια στιγμή οι ιστορίες άρχισαν να μαζεύονται πιο γρήγορα απ’ ό,τι μπορούσα να τους βρω ράφι. 

Έτσι, γεννήθηκε η Fi Fi - ebooks, μια ψηφιακή βιβλιοθήκη για όλους αυτούς τους κόσμους που ζητούσαν το δικό τους σπίτι.

Στην ψηφιακή βιβλιοθήκη της Fi Fi λοιπόν θα βρείτε όλους τους διαθέσιμους ψηφιακούς τόμους, ενώ νέοι τίτλοι θα προστίθενται σταδιακά.

Κάποιοι κυκλοφορούν ήδη, άλλοι ετοιμάζονται να βγουν, άλλοι βρίσκονται στο στάδιο της διόρθωσης, κάποιοι τελειώνουν τώρα, άλλοι είναι ακόμη στην αρχή, αλλά όλοι έχουν κάτι κοινό. Έχουν αγάπη μέσα τους, επιμονή, πάθος, ανθεκτικότητα, εξέλιξη, πίστη στο αδύνατο και εκείνη τη γνώριμη συγγραφική απορία: «Άραγε, πού θα με πάει αυτή η ιστορία;»

Στη Fi Fi - ebooks οι κόσμοι είναι πάντα ανοιχτοί.

Περιπλανηθείτε στον κόσμο της Fi Fi, ανακαλύψτε τις ιστορίες που σας μιλούν στην καρδιά, διαβάστε δωρεάν αποσπάσματα απ' αυτές και αφήστε τες να σας ταξιδέψουν. 

Official E-bookstore:
https://fifi-ebooks.gr/

Βιβλία που ανοίγουν νέες προοπτικές και ανήκουν στον άνθρωπο.

Με γοητεύουν οι στιγμές εκείνες όπου κάτι μέσα στον άνθρωπο αλλάζει. 

Όταν μια βεβαιότητα κλονίζεται, όταν ένας γνώριμος δρόμος παύει να οδηγεί στο οικείο και ανοίγεται ένας άλλος, άγνωστος. 

Οι ήρωές μου συχνά βρίσκονται σε ένα τέτοιο σταυροδρόμι. Ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, στο ορατό και το αόρατο, σε αυτό που γνωρίζουν και σε αυτό που καλούνται να ανακαλύψουν. 

Ανάμεσα στη ζωή που έζησαν και στη ζωή που μπορούν ακόμη να δημιουργήσουν.

Γι’ αυτόν τον λόγο γράφω βιβλία που ταξιδεύουν σε διαφορετικές εποχές, κόσμους και πραγματικότητες, αλλά τελικά επιστρέφουν πάντα στον ίδιο τόπο, στον άνθρωπο. Στη μεταμόρφωση, την εσωτερική αναζήτηση και την αυτογνωσία. Στη σχέση μας με τη φύση και με όσα δεν βλέπουμε. Στο μυστήριο, το άγνωστο και το ανεξήγητο. Στην αναζήτηση νοήματος και στην πιθανότητα μιας διαφορετικής πραγματικότητας, μέσα μας ή γύρω μας. 

Άλλοτε μέσα από το ιστορικό μυθιστόρημα, άλλοτε μέσα από τη φαντασία, το μεταφυσικό, το ψυχολογικό θρίλερ, τον μαγικό ρεαλισμό ή την ευτοπία, ακόμη και μέσα από προσωπικά βιώματα, σκέψεις και μαθήματα ζωής. 

Κωνσταντίνα Λαψάτη 

Δυο δημιουργοί, ένας κοινός χώρος για βιβλία.

Το eBook Store της  Fi Fi - ebooks είναι μια online συλλογή από ψηφιακά βιβλία που κινούνται ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία.

Κάθε βιβλίο της είναι μια διαφορετική πόρτα. Κάποτε οδηγεί στο παρελθόν, κάποτε σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει ακόμη, κάποτε σε έναν κόσμο που ίσως υπάρχει πέρα από αυτόν που βλέπουμε. Κάποιες φορές, όμως, η διαδρομή οδηγεί πιο βαθιά μέσα μας. Αυτός είναι ο κόσμος που θέλω να μοιράζομαι μέσα από τα βιβλία που γράφω. Ο λόγος ειναι πως με ενδιαφέρει ο άνθρωπος όταν βρίσκεται μπροστά σε ένα όριο, όταν καλείται να αλλάξει, να αναρωτηθεί ή να επιλέξει έναν διαφορετικό δρόμο, να κοιτάξει πέρα από αυτό που θεωρεί δεδομένο.

Η αλλαγή στον κόσμο έρχεται πρώτα από μέσα μας.

Κώστας Ζωγραφόπουλος

Επισκεφτείτε την Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Fi Fi πατώντας εδώ 

και εγγραφείτε στο Newsletter της Fi Fi - ebooks για

• Πρώτη πρόσβαση σε νέες κυκλοφορίες και προνομιακή ενημέρωσή σας
• Αποκλειστικό περιεχόμενο με αποκαλύψεις για τους ήρωες και μυστικά από τα σύμπαντα των βιβλίων μας, μόνο για εσάς
• Πίσω από τις σκηνές με επιλεγμένα αποσπάσματα και σημειώσεις από τη δημιουργική διαδικασία που δεν θα διαβάσετε αλλού

Fi Fi - ebooks. 

Ένα σύμπαν βιβλίων 

για την ψυχαγωγία και την εξέλιξη 

μέσα από πολλά πρίσματα.

Μπορεί ένας άνθρωπος να χωρέσει σε ένα βιογραφικό;

 

 

Οι ημερομηνίες, οι τίτλοι, τα βιβλία και οι σταθμοί της ζωής λένε πράγματα αληθινά, αλλά συνήθως αφήνουν έξω τα πιο σημαντικά. Εκείνα που δεν γράφονται εύκολα. 

Είμαι η Κωνσταντίνα, Ντίνα για τους φίλους, Λαψάτη. Γράφω από τότε που θυμάμαι το μικρό κορίτσι που ήμουν να χρειάζεται έναν δικό του κόσμο.

Κάποια στιγμή κατάλαβα πως οι ιστορίες ήταν ένας τρόπος να καταλαβαίνω την πραγματικότητα, και αυτήν και τα μοτίβα της. 

Άρχισα να γράφω συστηματικά το 2004. Το πρώτο μου ιστορικό μυθιστόρημα ήρθε το 2009 και το πρώτο μου fantasy το 2012. Με τα χρόνια έγραψα ιστορίες που κινήθηκαν σε διαφορετικούς κόσμους: ιστορικό μυθιστόρημα, fantasy, μεταφυσική και σύγχρονη λογοτεχνία, μαγικό ρεαλισμό, ψυχολογικές αναζητήσεις, θέατρο, αλλά και κείμενα αυτογνωσίας.

Δεν έγραφα όμως ποτέ πραγματικά για ένα είδος ή κατηγορία όπως συνήθως λένε. Έγραφα για ανθρώπους και για όσα κουβαλούν χωρίς να τα λένε. Για τον φόβο, την αξία, την ταυτότητα, την ελευθερία. Για τις επιλογές που μας διαμορφώνουν και για τις στιγμές που ένας άνθρωπος αποφασίζει πως δεν θέλει πια να ζει μόνο σύμφωνα με όσα του συνέβησαν, αλλά να ζει παρόλα όσα του συνέβησαν.

 Άλλωστε, πιστεύω πως τα πράγματα δεν συμβαίνουν σε εμάς, ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ.  

Γι’ αυτό οι ιστορίες μού ανοίγουν πόρτες προς άλλους κόσμους. Παράλληλα σύμπαντα, ταξίδια στον χρόνο, μυστήρια, έρωτες, μεταφυσικά στοιχεία, διαφορετικές πραγματικότητες. Όλα αυτά με ενδιαφέρουν, επειδή με ενδιαφέρει αυτό που συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος βρεθεί έξω από όσα θεωρούσε δεδομένα. Τότε αρχίζουν οι πραγματικές ερωτήσεις, που εμένα προσωπικά με ακολουθούν και όταν τελειώνω τα βιβλία που γράφω.

Επίσης, είμαι άνθρωπος που παρατηρεί πολύ. Πάρα πολύ. Ίσως περισσότερο απ’ όσο μιλά. Παρατηρώ τους ανθρώπους, τις σχέσεις, τις αντιδράσεις, τις αντιφάσεις, τις λεπτομέρειες, τον τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος μπορεί να πληγωθεί και παρόλα αυτά να συνεχίσει. Με ενδιαφέρει η ανθρώπινη φύση όπως πραγματικά είναι, σύνθετη, αντιφατική, όμορφη και πολλές φορές δύσκολη.

Και υπάρχει κάτι ακόμη που με χαρακτηρίζει. Δεν έμαθα να δημιουργώ επειδή όλα ήταν εύκολα μα επειδή, ακόμη και στις δύσκολες περιόδους της ζωής μου, μέσα μου υπήρχε πάντα ένα “κάτι” που επέμενε να φτιάξει “κάτι άλλο”, φρέσκο, καινούργιο.

Έτσι δημιουργήθηκε και η Fi Fi - ebooks. Τη Fi Fi δεν την αντιμετωπίζω σαν ένα όνομα ή ένα ψηφιακό εκδοτικό εγχείρημα, αλλά είναι η συνέχεια μιας διαδρομής που ξεκίνησε πολλά πολλά χρόνια πριν, όταν τα βιβλία μου υπήρχαν πρώτα χειρόγραφα, ιδέες και ατελείωτες σελίδες και πολύ αργότερα βρήκαν τον δρόμο τους προς τους αναγνώστες.

Η Fi Fi είναι ο τρόπος με τον οποίο αποφάσισα να χτίσω το δικό μου σπίτι -Άσραμ-  για αυτές τις ιστορίες. Μια ψηφιακή βιβλιοθήκη όπου μπορούν να συναντηθούν διαφορετικοί κόσμοι, διαφορετικοί ήρωες και διαφορετικές εκδοχές του ανθρώπου.

Ποτέ δεν ήθελα τα βιβλία μου να δίνουν έτοιμες απαντήσεις, αντίθετα θέλω να γεννούν ερωτήσεις. Θέλω όμως και να αφήσουν κάτι πίσω τους. Είναι σημαντική η έννοια legacy (κληρονομιά) για εμένα. Τότε, συμβαίνει μια μικρή μετατόπιση στον τρόπο με τον οποίο ο αναγνώστης, ο άνθρωπος, κοιτάζει τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του. Κι αυτό, μπορεί να το κάνει ένα βιβλίο που διαβάζεις.

Κάπως έτσι συνυπάρχουν μέσα μου η Ντίνα και η συγγραφέας.

Η μια παρατηρεί τη ζωή, η άλλη τη μετατρέψει σε λέξεις.

Και κάπου ανάμεσα στις δυο γεννιούνται τα βιβλία.

Φιλικά,

Πάρσα

Η Ουράνια Αφροδίτη.

Ντάρια, μια Ελληνίδα θεραπεύτρια.

Η Πόλη.

Πάρσα, το κέντρο μιας αυτοκρατορίας.

Ο Βασιλέας των Βασιλέων.

Αρταξέρξης ο Μνήμων, ένας σοφός βάρβαρος.

Ο έρωτας που ζουν δείχνει να είναι ικανός
να ενώσει την Ανατολή με τη Δύση.

Η ιστορία της Δάειρας ξεκινά το 387 π.Χ.,

όταν το κορίτσι με τα παράξενα μαλλιά μαθητεύει

στη σχολή φαρμακοποιίας της Κωπαΐδας.

Η αποστολή της είναι να ταξιδέψει στην Περσέπολη,

όπου θα προσφέρει τις υπηρεσίες της

στον Μεγάλο Βασιλέα της Περσίας.

Εκεί θα συναντήσει το πεπρωμένο της, θα ζήσει τον έρωτα,

τις συνωμοσίες, τον θάνατο και θα έρθει αντιμέτωπη

με τη μοίρα της Περσικής αυτοκρατορίας.

Η τέχνη του να υπάρχεις στον κόσμο ακόμη κι όταν έχεις φύγει απ' αυτόν

Ο πρωτόγονος άνδρας προσφέροντας το πρώτο λουλούδι στην αγαπημένη του υπερέβη το βάρβαρο. Και μπήκε στον κόσμο της τέχνης.

Η τέχνη του να υπάρχεις στον κόσμο διαφύλαξε το “Σπουδαστήριο της Αιώνιας Άνοιξης”, τα “Ευοίωνα Σύννεφα που στηρίζουν τη Γη”, το “Δωμάτιο των Ευωδιαστών Ορχιδέων”, την “Αίθουσα των Απολαύσεων του Καλού”, το “Περίπτερο του Κίτρινου Γερανιού”, το δαμασκηνό μετάξι, το θεατρικό έργο “Πέρασμα Nanyang”, το τσάι, το ανθοδοχείο, τα φτερά του παγωνιού, τον θρόνο από κόκκινο σανταλόξυλο, την ποίηση, την σφραγίδα.

Διαφύλαξε και το ρητό του Κομφούκιου αποτυπωμένο με κινέζικη καλλιγραφία από τον ίδιο τον αυτοκράτορα:

«το να συναναστρέφεσαι ανθρώπους με ευγενή χαρακτηριστικά, είναι σα να μπαίνεις σε ένα δωμάτιο γεμάτο ευωδιαστές ορχιδέες. Μετά από λίγο δεν μυρίζεις το άρωμα, επειδή έχεις γίνει πλέον μέρος του».

Αντικρίζοντας την τέχνη της ζωής του αυτοκράτορα της Κίνας Τσιανλόγκ στην έκθεση του Μουσείου Ακρόπολης (Από την απαγορευμένη πόλη: Αυτοκρατορικά διαμερίσματα του Qianlong) συνειδητοποίησα μία αλήθεια, αυστηρά προσωπική:  
Οι άνθρωποι συνηθίζουν να αποκαλύπτουν τους εαυτούς τους μόνο στα μικρά πράγματα. 
Οι Κοιμώμενοι Δράκοι όμως, αποκαλύπτουν το μεγαλείο τους ΑΚΟΜΗ και στα μικρά πράγματα. Ιππεύουν  τον άνεμο, επειδή γνωρίζουν ότι είναι οι ίδιοι άνεμος. Και έχουν κάνει Τέχνη το να υπάρχουν στον κόσμο, ακόμη κι όταν έχουν φύγει απ' αυτόν.

Βαδίζοντας μία προς μία τις αίθουσες, μύρισα το αέρινο άρωμα ανθισμένων λουλουδιών  της ανατολής, που πλανιόταν ερωτικά στην ατμόσφαιρα. Δεν επιτρεπόταν να γίνει διαφορετικά. 
Τέτοια κόκκινη σκοτεινιά, τόσος χρυσός και νεφρίτης, χρειαζόταν μία και μόνο νότα λεπτού αρώματος για να ισορροπήσει τις αισθήσεις. 

Ώστε φεύγοντας, 
να θυμηθώ τα λόγια εκείνα: 
«έτσι παρέρχεται η δόξα του κόσμου».

Στην φωτογραφία του Γιώργου Βιτσαρόπουλου 

απεικονίζεται το δωμάτιο μελέτης του αυτοκράτορα Τσιανλόγκ 

στο Παλάτι του Πολλαπλού Μεγαλείου της Απαγορευμένης Πόλης του Πεκίνου, 

όπως μας εμφανίστηκε σε μια αριστερή στροφή, 

στην αίθουσα της έκθεσης του Μουσείου Ακρόπολης 

(Από τις 14 Σεπτεμβρίου 2018 έως τις 14 Φεβρουαρίου 2019)

Ναύπλιο. Μια ζωή που πέρασε, θυμίζει και κοιμίζει...

Ναύπλιο. 23 Ιουνίου 2018. Δύο ημέρες μετά το θερινό ηλιοστάσιο και θαρρείς πως η ιστορία κάνει στάση κι αυτή στα ωχροχτισμένα τειχιά και τις ματωμένες ντάπιες, τα στενά καλντερίμια, τα λαγούμια, τις στέρνες. Ο Λέοντας Σγουρός αρχόντεψε στο Ναύπλιο προτού κάνει έφιππος το πήδημα του θανάτου από τον Ακροκόρινθο. Από την άλλη, ο ανάγλυφος φτερωτός Λέοντας της Βενετίας δεσπόζει ακόμα, σύμβολο δύναμης και εξουσίας. Το ρολόι δείχνει 5:35 το απόγευμα. Περίμενα να έχει κολλήσει η ροή του χρόνου την ώρα που το αίμα στέριωνε τα θεμέλια πάνω στα οποία στηρίχτηκαν τα όνειρα του σκλαβωμένου λαού μα και τα όνειρα των κατακτητών του.

Αντικρίζοντας την Παλιά Βουλή του 1825, αυθόρμητα σκέφτηκα τον Θεό. Και πως οι άνθρωποι που 'χτισαν τούτο το οίκημα, θέλησαν να προσφέρουν λίγη από την ευλογία των ουρανών στις ελπίδες τους.Ένα τετράγωνο και πάνω του να στηρίζεται ο τρούλος της πίστης για την ελευθερία. Πρώτα τζαμί, έπειτα Βουλευτικό, αργότερα φυλακή, ύστερα σχολείο, τώρα Πινακοθήκη. 

Όλα μπερδεμένα πάνω σε αυτό το κτίσμα, η ελευθερία να κονταροχτυπιέται με τη σκλαβιά, η παιδεία να γεννά την τέχνη, όλα τόσο μπερδεμένα.

Ακριβώς απέναντι βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο. Το Ενετικό κτίριο του βενετσιάνου Αυγουστίνου Σαγρέδου που μέσα του κρατάει στοργικά το Φράχθι, την Τίρυνθα, την Ασίνη, τη Μιδέα, τα Δενδρά, την Καζάρμα. Ονόματα που κάποιοι θα έχουν ακούσει, μα λίγοι είναι εκείνοι που καταλαβαίνουν την ιστορία που αυτά κουβαλούν.

Έξω, κάπου εκεί στον τοίχο του, ένα πέτρινο προσωπείο, ένα ολοστρόγγυλο Όμικρον το στόμα του, ένα Ιταλικό Bocca della Verita που μοιάζει να ταξίδεψε κατ ευθείαν από τη Ρώμη για να έρθει ως εδώ και να εντοιχιστεί τόσο μα τόσο παράξενα. Αντί να δαγκώνει το χέρι, το ποτίζει, 

αφού αυτός ήταν ο προορισμός του: να δροσίζει τον περιπατητή. Ίσως και να τον συνετίζει. Αυτές οι τρεις ρυτίδες του μετώπου δείχνουν την σμιλευμένη σοφία και την κελαρυστή δροσιά που βγαίνει από το στόμα. Κάτι που εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες έχουμε χάσει. Τώρα, τα στόματά μας δεν βγάζουν λόγους σωφροσύνης, μήτε δροσιά. Αστόχαστα λόγια ξερνάμε, αστόχαστες ζωές ζούμε, όλα ολόπικρα και καυτά, δίχως φρεσκάδα, δίχως κάλλος. Οι στόχοι των ανθρώπων που μέστωσαν πάνω στην πέτρα, έγιναν ο φραπές και το διαδίκτυο και το like του νεοέλληνα.

Τα φυτρωμένα τειχιά της Ακροναυπλίας δίνουν ζωή. Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Φράγκοι, Ενετοί, Οθωμανοί. Κι η Λασκαρίνα Πινότση και ο Νικήτας Σταματελόπουλος και ο Στάικος Σταϊκόπουλος και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Αναστάσιος Κουτρουμπής.  Αν δεν είχε υπάρξει το αίμα, δεν θα υπήρχαν και τα δέντρα. Αν δεν υπήρχε η φυλακή των Βαυαρών του Όθωνα, δεν θα ανέπνεε το θνητό σώμα μου την ευωδία της καταιγίδας που λεπτό το λεπτό, με πλησιάζει εδώ, στην πλατεία Συντάγματος, κάτω από τον δυνατό πλάτανο. Αιμοβόρα θεά η ελευθερία και αισθάνομαι πως εδώ ακριβώς ενηλικιώθηκε και νοιώθω πως στα σήμερα, στα 2018, αυτή η ελευθερία, αδάμαστο θηρίο, έχει πέσει καταπάνω μας και πεινασμένη, κατατρώει όχι τις σάρκες μας, αλλά το πνεύμα μας. 

Ναύπλιο. 23 Ιουνίου 2018. Δύο ημέρες μετά το θερινό ηλιοστάσιο και θαρρείς πως η ιστορία κάνει στάση. Μα όχι εγώ. Όχι εδώ. Εδώ κάνει στάση μόνο το σώμα.

Στ’ Ανάπλι

Αντώνης Αναπλιώτης

Στ’ Ανάπλι στό λιμάνι του
Αργό τό πυροφάνι του
Πέρα απ’ τό βάλτο μούγνεφε
Κι’ ακόμη, λές, μού γνέφει.
Σάν πάπια πλέχει η ξεγνοιασιά.
Σάν κύμα σκάει τό κέφι…

Στ’ Ανάπλι στό λιμάνι του
Πέντε - έξη - εφτά βαρκούλες
Στ’ άσπρα ντυμένες ούλες
Τόσο λευκή είν’ η ανάμνηση,
Όσο κι’ αυτές λευκούλες.

Στ’ Ανάπλι στό λιμάνι του
Αργό τό πυροφάνι του,
Τή θάλασσα φωτίζει.
Καί μιά ζωή πού πέρασε
(Ανάθεμά την, γέρασε)
Θυμίζει καί κοιμίζει…

Ποιος θεός

Ο Αττικός ήλιος έσπερνε χαμόγελα στα πρόσωπα των ανθρώπων εκείνων που σπονδές ήρθαν στα αρχαία ετούτα πατήματα να προσφέρουν.

Σε ποιο θεό άραγε; Ποιος θεός διαφεντεύει τις ζωές τους;

Το πράσινο χρώμα αγκάλιαζε την πέτρα. Η ευωδιαστή αγγελική χάριζε το νέκταρ της στον τοίχο

και ο τοίχος έψελνε από την αγαλλίαση του τόπου. 

Όμορφες στιγμές. Φορούσαν ευωδιά αρχαγγελική, ακόμη κι αν το μισογκρεμισμένο παράθυρο έγερνε προς το θάνατο.

Μισκόκλειστα τα παντζούρια,

στέγη φυτρωμένη, ξύλο σάπιο, χόρτο στο κεραμίδι. Αγκαλιά ζωής και θανάτου,

μια σφιχταγκαλιά που έκλεινε μέσα της τόσες ανείπωτες ιστορίες.

Ποιος θεός διαφεντεύει τη λαλιά του τόπου;

Ο Ήλιος ξάπλωνε στα αόρατα τώρα πια τειχιά του Διπύλου. Έδινε το τελευταίο φως στο ναό της Αθηνάς και του Ηφαίστου.

Στη Σκέψη και το Χέρι.

Την εργασία και τον κάματο 

του μυαλού και του σώματος.

Ποιος θεός διαφεντεύει την ισορροπία;

Τύμπανα ηχούν και για μια στιγμή θαρρώ

πως πομπή θα δω 

ιερή 

να διαπερνά τον πέπλο. Οι άνθρωποι γύρω μου όμως  δεν ακούν. Δεν ακούν τα τύμπανα, δεν ακούν τον άνεμο, την κραυγή του φύλλου που χτυπά στο χώμα, την κίνηση των γραναζιών του ήλιου, το ήρεμο τραγούδι της γάτας.

Οι άνθρωποι γύρω μου μιλάνε για χρήματα.

Κάποιοι κρύβουν στο βλέμμα γερό σκαρί,

άλλοι τρώγονται ήδη απ τα ποντίκια

και λίγοι βάζουν πλώρη μαγγελανική για άγνωστες θάλασσες που κρύβουν θαυμαστές στεριές.

Ποιος θεός διαφεντεύει το κουπί;

Είναι το χέρι του

ή 

το χέρι μας 

που δίνει το πρόσταγμα;

28.04.2018, οδός Διοσκούρων          

Ο Μιναλούς και η πανσέληνος

Εκείνη γυμνή από τον χρόνο

και με τη θνητότητα να κατοικεί κάτω από την τροχιά της.

Όλοι εμείς -κι εκείνος.

Εκείνος λουσμένος με το φως της

και με τις χιλιετίες να κρέμονται πάνω από το κεφάλι του.

Σηκώνει το βλέμμα και αντικρίζει τη λαμπερή σφαίρα.

Τότε, κάτι συνέβη στην πένα του Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς και ...

“Το αγνό, παγερό φως του ουρανού τάραξε το γατίσιο αίμα του.

Χορεύεις Μιναλλούς, χορεύεις;

Τι τερπνότερο από το να αποκαλέσεις χορό

τη συνάντηση δύο συγγενών;

Κυλιέται στο χορτάρι ο Μινναλούς.

Μόνος, σημαντικός και σοφός.

Και στην αλλαγή του φεγγαριού

υψώνει

την αλλαγμένη ματιά του”

Ο γάτος βγήκε στο σεργιάνι

και η σελήνη στριφογύρισε σα σβούρα∙

κι ο πιο στενός της συγγενής,

ο μουλωχτός ο γάτος, ύψωσε  το βλέμμα.

Ο  μαύρος Μιναλούς κοίταξε τη σελήνη

γιατί καθώς αλήτευε κι όλο θρηνούσε,

το παγερό της φως στον ουρανό

κέντρισε το γατίσιο του το αίμα.

Βολτάρει ο Μιναλούς μέσα στη χλόη

πατώντας με τη χάρη ενός γόη.

Χορεύεις Μιναλούς, χορεύεις;

Όταν δυο συγγενείς στενοί ανταμώνουν,

τί πιο καλό από ‘ναν εύθυμο χορό;

Κι  ίσως να μάθει κι η σελήνη,

βαριεστημένη από τις τόσες ρεβεράντζες,

κάποια καινούρια χορευτική φιγούρα.

Ο Μιναλούς γλιστράει μέσα  στη χλόη,

απ’ τό ‘να  φεγγαρόφωτο στο άλλο τρέχει

κι η ιερή σελήνη η πάνωθέ του

πως μπήκε σε καινούρια φάση γνέφει.

Να ξέρει τάχα ο Μιναλούς ότι οι κόρες των ματιών του

από τη μια αλλαγή στην άλλη  όλο περνάνε

και τώρα ολόγιομες πως θά ‘ναι,  και  ύστερα

μισές, ολόγιομες, μισές,  και πάλι έτσι;

Ο Μιναλούς γλιστράει μέσα στη χλόη

μόνος, σπουδαίος, μα και σοφός

Και  τ’ αλλαγμένα πάλι μάτια του υψώνει

Προς της σελήνης το  αλλαγμένο φως.

[Η μετάφραση αφιερώνεται στην μικρή

Σελήνη-Ρέα Πατρινού, για την οποία και

γράφτηκε στις 30 Ιου. 2011. -Σ.Η.]

Μετάφραση: Σπύρος Ηλιόπουλος
https://pteroen.wordpress.com/

"The Cat and the Moon" - The Wild Swans at Coole.

W.B. Yeats. New York, Macmillan, 1919.

“The cat went here and there

And the moon spun round like a top,

And the nearest kin of the moon,

The creeping cat, looked up.

Black Minnaloushe stared at the moon,

For, wander and wail as he would,

The pure cold light in the sky

Troubled his animal blood.

Minnaloushe runs in the grass

Lifting his delicate feet.

Do you dance, Minnaloushe, do you dance?

When two close kindred meet,

What better than call a dance?

Maybe the moon may learn,

Tired of that courtly fashion,

A new dance turn.

Minnaloushe creeps through the grass

From moonlit place to place,

The sacred moon overhead

Has taken a new phase.

Does Minnaloushe know that his pupils

Will pass from change to change,

And that from round to crescent,

From crescent to round they range?

Minnaloushe creeps through the grass

Alone, important and wise,

And lifts to the changing moon

His changing eyes”

Επειδή είμαι Κάστρο

Πρέπει να μάθεις τον λόγο

για τον οποίο δεν γεννήθηκα για έρωτες συνηθισμένους.

Επειδή είμαι Κάστρο 

και τόσα χρόνια μετά

επέλεξα να ηττηθώ και να υποκύψω στον κατακτητή.

Επειδή σου δίνω το δικαίωμα της Primae Noctis

δίχως κανέναν όρο και αντάλλαγμα.

Επειδή είμαι πύλη που σφραγίζει σαν τον αλχημικό αθάνορα,

επειδή έχω πέτρες που αγγίζουν ουρανό η μία αγκαλιασμένη με την άλλη.

Επειδή έχω λίμνη κι όταν το βλέμμα μου βυθίζεται στα βαθιά, πράσινα νερά

αλλάζω όνομα και μεταμορφώνομαι

σε μια σελίδα από κέλτικο παιδικό παραμύθι,

η Κυρά της Λίμνης, ξέρεις Εσύ.

Σου δίνω το δικαίωμα να γίνεις Κλειδοκράτορας και Εξερευνητής.

Ναι.

Είμαι Κάστρο

με πολεμίστρες που φρουρούνται από τοξότες που γονατίζουν στη Λογική.

Αλλά σου δίνω το δικαίωμα να ρίξεις τα τείχη μου,

να ισοπεδώσεις την πύλη μου,

να πετάξεις μακριά όλες τις πέτρες μου

και να μην μου επιτρέψεις να χτίσω τέτοιο τοίχο, ποτέ ξανά.

Επιλέγω να χρίσω εσένα Νικητή μου.

Γλυκιά η ήττα μου.

Είμαι το Κάστρο σου

και γεύομαι μια δοξασμένη ήττα.

Είμαι το Κάστρο σου

και είσαι ο Νικητής.

Όμως, 

μια τέτοια ανέγγιχτη, μοναχική γη,

αντέχεις να είναι μόνο δική σου ;