8.7.13

Η Νύχτα της Άφθαρτης Πέτρας και του Γαλάζιου Νερού




Μεταξύ Ουρανού και Γης το αντάμωμα.
Μεταξύ Θάλασσας και Ουρανού το χάδι.
Χέρια σκληρά διαβαίνουν τα πελάγη του κορμιού.
Νύχτα υγρή, νοτισμένη από αρμύρα.

Με αφροπόρφυρο βελούδο με σκεπάζεις,
να μην κρυώσω, να μην φοβηθώ όταν
το κύμα σταθεί απέναντι για να με διεκδικήσει.
Θα με ακολουθήσεις; 
Ένας βυθός μας περιμένει,
γυμνοί να κολυμπήσουμε στα ύδατά του, να κουραστούμε και
να ξαποστάσουμε σε κοραλλοσκεπασμένα βράχια, 
αντικρίζοντας πάνω,
ψηλά,
πέρα απ' το διάφανο νερό, την ζωντανή στίλβη των άστρων. 
Θα με ακολουθήσεις;
Θνητός στον δρόμο της αθανασίας μου,
αθάνατη στον δρόμο της θνητότητάς σου. 
Επώδυνο τίμημα, μα άλλωστε τίποτα ποτέ δεν μας χαρίστηκε. 
Είμαι Γυναίκα φτιαγμένη από Νερό 
και είσαι Άνδρας πλασμένος από Πέτρα.
Θα με ακολουθήσεις;
Θα πολεμήσεις με το ανίκητο κύμα;
Θα με αφήσεις να δείξω τον δρόμο σου 
που οδηγεί στο γαλάζιο νερό;
Φοβάσαι. Φοβάσαι πως όταν η νύχτα αναπόφευκτα τελειώσει, 
το κύμα θα χριστεί νικητής.
Υγραίνω τα χείλη σου για να σε ηρεμήσω.
Το σώμα μου είναι Ύδωρ,
είναι Σταγόνα,
είναι Κύμα,
είναι Θάλασσα,
είναι Ωκεανός
και μέσα από υδάτινες σκιές που αιώνες με καλωσορίζουν 
θα βρω τον δρόμο και θα σε ανεβάσω εκεί 
απ' όπου σε σαγήνευσα. 
Εκεί που τελειώνει το νερό και αρχίζει 
της άμμου το Βασίλειο.
Ασήμι αστροφώτιστο θα κλείσω στο χέρι σου,
δώρο πολύτιμο για τις στιγμές της μοναξιάς σου.
Θνητός στον δρόμο της αθανασίας μου,
αθάνατη στον δρόμο της θνητότητάς σου,
και μεταξύ Ουρανού και Γης θα γίνει το αντάμωμα.
Μεταξύ Θάλασσας και Ουρανού θα δοθεί το χάδι.
Πάνω στο δέρμα θα χαράξει μονοπάτια το άχραντο χάδι σου,
πόθου κορμί θα διαβεί τα πελάγη μου.
Νύχτα υγρή, νοτισμένη με αρμύρα.
Με αφροπόρφυρο βελούδο σε σκεπάζω,
να μην κρυώσεις, να μην φοβηθείς όταν
το κύμα σταθεί απέναντι για να με διεκδικήσει.
Μα μην φοβάσαι άλλο πια. Νικήθηκα.
Του άχρονου βυθού μου το Σύμπαν
αποκρυπτογράφησες. 


Γίνε Ιχνηλάτης και αναζήτησέ με


© 2013 Κωνσταντίνα Λαψάτη ~Ψάξε Με Κάτω Από Το Σεληνόφως


4 σχόλια:

  1. Θὰ σὲ ἀκολουθήσω,
    διότι πλάι σου,
    ἴσως κάποτε καταφέρω καὶ γίνω Ποιητής...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπάρχουν άνθρωποι που γεννήθηκαν για να βλέπουν τις πλάτες των άλλων.
      Υπάρχουν όμως και Άνθρωποι που γίνονται άξιοι συνοδοιπόροι σε αυτό το τρελοτάξιδο.
      Χαίρομαι που είσαι πλάι μου.

      Διαγραφή
  2. Ανώνυμος9/7/13 12:00 π.μ.

    Η ανάρτηση αυτή ίσως και να είναι από τις καλύτερες που έχεις κάνει.Και το τραγούδι που επέλεξες να ντύσεις το αντάμωμα της άφθαρτης πέτρας και του γαλάζιου νερού είναι ιδανικό.Κωνσταντίνα μην χαλάς την ενέργεια σου μένοντας εδώ.Δεν αξίζει κορίτσι μου.Δημιουργοί του δικού σου βεληνεκούς οφείλουν να ανοίγουν τα φτερά τους για έξω.Έχω διαβάσει μόνο το ιστορικό σου βιβλίο και αν το είχες στείλει στο εξωτερικό θα σου έκαναν τεμενάδες για να πάρουν τα δικαιώματα τουλάχιστον σε πέντε χώρες.
    Με τιμή,έστω κι αν σε γνωρίζω μόνο διαδικτυακά
    Στέφανος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε διαβάζοντας το πρώτο πνευματικό μου έργο, που δεν ήταν άλλο από ένα βιβλίο στο οποίο και έδωσα πολλά ... πράγμα που είμαι βέβαιη ότι καταλάβατε.

      Διαγραφή

SEARCH FORM

Constance Lapsati - Author